Marillion

“Am I enough of a freak to be worth paying to see?” (Marillion, Separated Out)

Steve Hogarth in de clip Cover My Eyes

Wie zich in het volgende verhaal herkent: gelieve u aan te melden… (lerenlevenmetellen@live.be)

Wie of wat is Marillion? Neen, geen medicijn zoals ik de laatste dagen al een paar keer hoorde opperen… althans geen bij de apotheek te verkrijgen medicijn, maar in praktijk wel MIJN meest effectieve medicijn. Het is een Britse rockband die bestaat uit Steve Hogarth (zang) (sinds 1989), Steve Rothery (gitaar), Pete Trewavas (basgitaar), Mark Kelly (keyboard), Ian Mosley (drums). De oorspronkelijke zanger was Fish (Derek William Dick) die in 1988 de band verliet om een solo carrière te starten.  Ondanks het feit dat Steve Hogarth al het langst meedraait als zanger, is Fish voor mij ook onlosmakelijk verbonden met Marillion en als ik zeg ‘Marillion’ dan reken ik de solo carrière van Fish daar mee onder. Fish en Hogarth zijn twee compléét verschillende zangers. Zowel qua fysieke verschijning, als qua stijl als qua stem, maar ze hebben voor mij allebei hun charmes. Voor mij is het ook zo dat ik Marillion leerde kennen met Fish als zanger, al was hij in praktijk al weg bij de groep. Het gaat mij echter niet alleen om de zang, maar vooral ook om de teksten. Beide heren zijn geweldige tekstschrijvers en het zijn vooral de teksten gecombineerd met de muziek die maken dat Marillion zo immens belangrijk is voor mij.

Al 20 jaar vertoef ik in mijn ivoren toren, hoog en droog bij mijn immateriële beste vriend: Marillion. Na 20 jaar begint het ineens eenzaam te voelen daarboven… Men leest wel eens dat hoogbegaafde kinderen denkbeeldige vriendjes hebben, of dat een boek hun beste vriend is. Boeken zijn altijd mijn vrienden geweest, alsook mijn ‘vrijheid’ die ik altijd met hand en tand verdedigd heb. Toen men op school naar mijn ouders toe communiceerde dat ik boeken las die niet voor mijn leeftijd bestemd waren en die zelfs deprimerend waren, was ik als de dood dat ze me die zouden afpakken. Dus begon ik boeken te verstoppen achter andere boeken. Ik ging naar de bib, toonde trots de boeken die volgens mij de censuur konden passeren en de rest verborg ik zorgvuldig. Als er boeken waren waar ik niet aan geraakte omdat ze enkel te vinden waren in een universiteitsbibliotheek en ik daar nog te jong voor was dan schakelde ik mijn oudere vrienden in om die voor mij te ontlenen. Mijn ouders hebben dit alles nooit geweten. Echter, naast al die boeken, had ik een veel ‘grotere’  en nog veel belangrijkere vriend: de muziek van Marillion. Die zou niemand me afpakken (wegens onschadelijk geacht ) en het was voor mij de enige échte bron van begrip, troost en herkenning in dit aardse tranendal.  Het kan overdreven en belachelijk klinken, maar ik ben er van overtuigd dat ik zonder Marillion misschien al lang zelfmoord had gepleegd…

Mijn eerste depressie werd door de schooldokter vastgesteld op 13-jarige leeftijd en de eerste keer dat ik serieus over zelfmoord dacht was ik slechts 11 jaar oud… Ook liep ik op mijn 13e al 4 jaar met migraine rond (die ze pas na 4 jaar ontdekt hebben) waarvan ik later zelf overtuigd was dat het eigenlijk een verdoken vorm van depressie was. (Hoe verklaar je anders dat de migraine ‘ineens’ weg was en ik ‘ineens’ depressief was?). Ik was dus niet bepaald een vrolijk, onbezonnen kind, maar een (bij momenten ongelukkige) eenzaat die altijd alles in vraag stelde, over alles veel te hard nadacht, die de nacht zag als hét moment bij uitstek om eens rustig over alles na te denken (met slapeloosheid als gevolg), die altijd met haar neus in de boeken zat en die gepest werd op school. (Lees: het leven van een nerd ).  Ik voelde me dan ook chronisch onbegrepen en ik sloot me op in mijn eigen wereld. Toen ik dan later de teksten en de muziek van Marillion leerde kennen, had ik soms het gevoel alsof ze mij kenden.  Ze schenen mij beter te begrijpen dan wie dan ook ter wereld. Ik kon er zoveel in kwijt: mijn angsten, mijn verdriet, mijn gevoelens in het algemeen, mijn opgekropte agressie, mijn cynisme en mijn intellectuele verlangens.  Ik leefde op die teksten en versierde mijn schoolagenda en –boeken met Marillioncitaten.

Waarom hebben ze ook zo’n antidepressief effect op mij? Niet omdat ze zo’n happy nummers schrijven, haha… neen… daar moet je over het algemeen ergens anders voor zijn (Er zijn natuurlijk wel uitzonderingen, bv ‘Rich’). Wel omdat ik de teksten zo doorleefd vind. Ze zijn soms cynisch, veelal lyrisch en poëtisch, filosofisch, psychologisch, bevatten veel wijsheid en de emoties die ze beschrijven zijn voor mij o zo herkenbaar, alsook het bij momenten aanwezige cynisme.  Ik voel mij erdoor begrepen, alleen in die muziek vind ik écht begrip en troost (nog steeds!) en ook wel hoop. Ik had/heb die muziek bijna ook altijd bij me. Voor elk gemoedje een muziekje In mijn middelbare schooltijd zeulde ik dus meestal ook een heel arsenaal cassettes mee naar school en had ik op de fiets steeds mijn walkman op. Naar school fietsen in alle vroegte -  liefst een hele tijd voor de rest van de mensheid naar school vertrok  zodat het nog rustig was onderweg-  met die muziek op waren meestal mijn gelukkigste momenten. Alsook de momenten dat ik ’s avonds al eens alleen thuis zat, de volumeknop van de stereo eens goed kon opendraaien (we hadden toen aan allebei de kanten lawaaierige buren dus: neen, niet ‘ocharme de buren’ ) en enkel bij kaarslicht naar Marillion luisterde en uiteraard ook meezong (niemand kon me horen, so…).

Hun bekendste nummer is Kayleigh, maar als je ’t mij vraagt: aub vergéét Kayleigh!!!  Marillion is zo oneindig veel meer! Ik word er altijd niet goed van als mensen zeggen: “ah ja, Marillion, dat zijn die van Kayleigh he” met een smile op hun gezicht omdat ze je kunnen vertellen dat ze Marillion óók kennen en denken dat ze dan een idee hebben van wat voor soort muziek dat is… Dat nummer staat dan op één of andere Knuffelrock CD in hun collectie (o kreun).  Ik pretendeer niet om een rasechte Marillionkenner te zijn, want er zijn toch wel wat CD’s van hen die ik niet ken (of niet goed vind) maar het is voor mij hetzelfde als het volledige muziekoeuvre van David Bowie gaan beoordelen op basis van zijn nummer ‘Let’s Dance’   By the way: Het knuffelrockgehalte van Marillion is over het algemeen vrij laag (goddank!), (dus heren: neen, géén Knuffelrock CD voor mijne Valentijn :-p).

Spijtig vind ik wel dat ik Fish nooit live gezien heb, aangezien die toen al weg was bij de groep. Vooral mijn favoriete nummer Fugazi (zie youtubelink naar live video onderaan) had ik graag eens live willen zien. Toen de CD Holidays in Eden uitkwam, heb ik Marillion met Steve Hogarth wel in Brussel zien optreden. Dat vond ik een onvergetelijke gebeurtenis. Bovendien vond ik in die tijd Steve Hogarth er ook nog best goed uitzien, sexy kerel (tja als tiener ben je nu eenmaal iets meer op het uiterlijk gefixeerd ).  Wat ik echter het meeste aan hem waardeer, is zijn uitermate fascinerende stem… hij heeft een stem die op één of andere manier elke zenuw van mijn lichaam weet te beroeren en iets losmaakt in mijn brein.  Wat een belangrijk onderdeel is van mijn ‘luisterervaring’ en wat maakt dat de klank alleen al, los van de tekst, voor mij troostend kan zijn, zelfs al is de tekst dat niet per definitie.  Dat vind ik dan zelf wel een voordeel van mijn hoogsensitiviteit: die maakt muziek beluisteren tot een heel indringende, maar soms ook helende ervaring.

Een tweetal weken geleden heb ik besloten dat het na twintig jaar wel eens hoog tijd werd om Marillion te bedanken voor hun muziek en hun ongelooflijke belang in mijn leven. Op een nacht heb ik hen dan ook een mail gestuurd waarin ik een poging gedaan heb hen uit te leggen hoe belangrijk hun muziek voor mij was en nog steeds is, al heb ik het gevoel dat ik die nacht niet goed uit mijn woorden gekomen ben en dat ik toch niet helemaal heb kunnen overbrengen wat ik wou zeggen.

Van 1 ding ben ik ook wel vrij zeker: als ik ooit een boek schrijf over hoe het was/is om hoogbegaafd te zijn, dan noem ik het ‘Freak?!’ gebaseerd op het bovengenoemde citaat: “Am I enough of a freak to be worth paying to see?”

Eerste kennismaking met Marillion?

• De bekendste (en neen, Kayleigh zet ik er express niet bij):
  • Incommunicado (Clutching At Straws)(Fish): http://www.youtube.com/watch?v=lalBmbrWEvQ
  • Cover My Eyes (Holidays In Eden) (Hogarth): http://www.youtube.com/watch?v=sfAPLPJwfdw
  • You’re Gone (Marbles) (Hogarth): http://www.youtube.com/watch?v=Gjj95GDleyE
• Wat voor mij Marillion is (in een notedop):
  • When I Meet God (Anoraknophobia) (Hogarth): http://www.youtube.com/watch?v=c7lAOKYfGlU
  • This is the 21^st Century (Anoraknophobia) (Hogarth): http://www.youtube.com/watch?v=oblEXwGfSHI
  • Grendel (B-sides Themselves) (Fish): http://www.youtube.com/watch?v=Ny04UI3IkPI
  • Tux On (B-sides Themselves) (Fish): http://www.youtube.com/watch?v=jt9OS96mmVA
  • Childhoods End (The Thieving Magpie) (Fish): http://www.youtube.com/watch?v=0lOOL3HbTOw&feature=related
  • Fugazi (The Thieving Magpie) (Fish)(live): http://www.youtube.com/watch?v=yCgK5qFSDJg&feature=related

Een losse greep uit enkele interessante citaten:

• ‘Conversation needs translation’ (Cinderella Search)
• ‘Paradise is nothing more than a feeling that goes on in your mind’ (After Me)
• ‘No one leaves you when you live in their heart and mind. And no one dies, they just move to the other side’ (Estonia)
• ‘We don’t see things as they are, we see them as we are’ (Rich)
• ‘If you have made mistakes there’s always another chance for you. You can start over again at any moment, any little time you choose. Talk about failure: To fall is not to fail. Failure isn’t about falling down. Failure is staying down.’ (Rich)
• ‘We can talk without talking from inside to inside’ (Waiting To Happen).
• ‘These chains are all your own. These chains are comfortable. This cage was never locked. Born free but scared to be. This cage was made for you, with care and constant attention. This cage is safe and warm. Will you die and never know what it’s like outside’  (These Chains)
• ‘I crawled around inside myself. It was a long way down. It was a mine and it was mine. And in the darkness I saw a perfect mirror, floating in space’ (When I Meet God)

Tot slot nog enkele teksten die ze in steen zouden moeten beitelen:

Childhood’s End

And it was morning
And I found myself mourning,
For a childhood that I thought had disappeared
I looked out the window
And I saw a magpie in the rainbow, the rain had gone
I’m not alone, I turned to the mirror
I saw you, the child, that once loved

The child before they broke his heart
Our heart, the heart that I believed was lost

Hey you, surprised? More than surprised
To find the answers to the questions
Were always in your own eyes

Do you realise that you give it on back to her?
But that would only be retraced in all the problems that you ever knew
So untrue
For she’s got to carry on with her life
And you’ve got to carry on with yours

So I see it’s me, I can do anything
And I’m still the child
‘Cos the only thing misplaced was direction
And I found direction
There is no childhood’s end
You are my childhood friend, lead me on

Hey you, you’ve survived. Now you’ve arrived
To be reborn in the shadow of the magpie

Now you realise, that you’ve got to get out of here
You’ve found the leading light of destiny, burning in the ashes of your memory
You want to change the world
You’d resigned yourself to die a broken rebel
But that was looking backward
Now you’ve found the light

You, the child that once loved
The child before they broke his heart
Our heart, the heart that I believed was lost

So it’s me I see, I can do anything.
I’m still the child
‘Cos the only thing misplaced was direction
And I found direction
There is no childhood’s end
I am your childhood friend, lead me on

Rich

Reality is something that you rise above
We don’t see things as they are, we see them as we are
Avoiding danger is no safer in the long run
The fearful fall foul of fate as often as the reckless

You don’t need money to be rich anyhow
Spending yourself is what it’s all about

No tears
No lies
No pain
No doubt
No darkness
No confusion
No loneliness, despair
No more, no more
It’s all illusion

If you have made mistakes
There’s always another chance for you
You can start over again at any moment
Any little time you choose

Talk about failure
To fall is not to fail
Failure isn’t about falling down
Failure is staying down

Energy makes energy anyhow
Spend yourself and get rich right now

No tears
No lies
No pain
No doubt
No darkness
No confusion
No loneliness, despair
No way, no how
It’s all illusion

Reality is something that you rise above
We don’t see things as they are, we see them as we are
There’s always another chance for you
You can start over again
Start over again
Over again
Any little time you choose
Get rich right now

This is the 21^st Century

A wise man once said
A flower is only
A sexual organ
Beauty is cruelty
And evolution
A wise man once said
that everything could be explained with mathematics
He had denied
His feminine side
Now where is the wisdom in that?

I came just as fast as I could
Through the dirty air
Of your neighbourhood
Your name on a grain of rice
Hangin’ around my neck
And a head like lead

This is the 21st century
I heard everything they said
The Universe demystified
Chemicals for God
This is the 21st century
I heard everything they said

A wise man once wrote
That love is only
An ancient instinct
For reproduction
Natural selection
A wise man once said
That everything could be explained
And it’s all in the brain

We lay on a velvet rug
by the open fire
She blew air on my eyelids
I cried “What’s it all about?”
As she kissed my hair
She said “There, there..”

“This is the 21st century
I heard everything you said
The universe demystified
Astronomy instead
This is the 21st century
Can’t you get it through your head
This ain’t the way it was meant to be
Magic isn’t dead
Come to bed
Come to bed

And rest your heavy head my love..”
And slowly, from above,
She showed the answer’s something that can’t be written down

This is the 21st century
Flash to crash and burn
Nobody’s gonna give you anything
For nothing in return
There’s a man up in a mirrored building
And he just bought the world

Would you want
To have kids
Growing up
Into what’s left of this?

She shook her head,
She said “Can’t you see?
The world is you
The world is me.”

These Chains

Everything crashed
His wife left him
He lost all his money
And most of his friends
He lay awake all night
Lonely and desperate
Contemplating starting again

These chains are all your own
These chains are comfortable

Four in the morning
Sat in the kitchen
Keys on the table
Went out for a drive
He didn’t know
Where he was going
Didn’t know
If he was alive

The dawn was breaking
A new day was rising
Shadows creepin’ over the fields
He watched the pink light
Steal across the horizon
He realised
He saw with new eyes

These chains are all your own
These chains are comfortable
This cage was never locked
Born free but scared to be
This cage was made for you
With care and constant attention
This cage is safe and warm
Will you die and never know what it’s like
Outside

When I Meet God

And if the bottle’s no solution
Why does it feel so warm
And if that girl is no solution
Why did she feel so warm
And if to feel is no solution
Why do I feel
Why do I feel so tired
Why do I feel so broken
Why do I feel so outside
Why do I seem so blind
I’m so sick of feeling
It’s ruined my life

If living rough is no solution
Why does it ease my mind
If looking back is no solution
Why are we all
Nothing but children
Children inside

Why do the Gods
Sit back and watch
So many lost
What kind of mother
Leaves a child in the traffic
Turning tricks in the dark
What kind of God?

I crawled around inside myself
It was a long way down
It was a mine and it was mine
And in the darkness
I saw a perfect mirror
Floating in space

When I meet God
I’m going to ask her
What makes her cry
What makes her laugh
Is she just stars and indigo gas
Does she know why
Love has no end
But it’s dark-angel friend
Tearing women and men
Slowly apart

Stain
Don’t do that
Scream
Don’t do that
Fail
Never do that
Never do that
I want to go out
Don’t do that
I want an adventure
Just stay..
I want
Just stay in
I want to make love

And if the bottle’s no solution
Why does it feel so warm
And if looking back is no solution
Why are we all just children inside
And if to feel is no solution
Why does the whole damn world feel so broken
So outside and out-of-sorts

A perfect mirror
Floating in space
Waves and numbers
But oh, such beautiful numbers
And oh, such waves..

Fibromyalgie (3): de uitdaging

Hallo allemaal! Lang geleden!  Ik heb een hele tijd niet meer geschreven omdat het slecht ging, ook nog maar eens een depressie gehad (daarover in een volgende post later meer) en ik kreeg geen letter op papier… Enkele pogingen daartoe liepen totaal op niets uit .

De depressie heeft me tenslotte een heel eind op weg geholpen.  Weer een grote sprong voorwaarts gemaakt uiteindelijk, waardoor ik nu ook in staat ben om één van de grootste uitdagingen in mijn leven aan te pakken: de fibromyalgie. Ik wou al jaren van de Deanxit vanaf en ik vreesde dat dit nog jaren zou duren, maar ik ben bijna zo ver. Nog een weekje en mijn Deanxit is afgebouwd volgens de regels van de kunst en ik loop nog rechtop

Via een therapeute leerde ik het boek van Peter Aelbrecht kennen ‘Homo Energeticus’, maar als ik die voedingsvereisten zag, was mijn eerste gedachte: ‘miljaar, dan kunt ge u al evengoed ophangen’ :-s Ik zag het in eerste instantie totáál niet zitten. Later dacht ik dat ik misschien toch eens een poging moest doen om ‘zoveel mogelijk in die richting te geraken’. Waarbij ik het perfectionisme even overboord zette. Er écht aan beginnen, kwam er eigenlijk nog niet zo direct van, maar het plan was er al wel.

Misschien is het nuttig dat ik nog even herhaal hoe ik de fibromyalgie zie voor mezelf. Voor mij is het het resultaat van de opeenstapeling van jarenlang ongezond te leven: te veel stress, te veel negatief denken, te weinig beweging en ongezonde voeding.  Het kan me niet schelen dat dokters er eens mee moeten lachen dat ik geloof dat ik er vanaf kan geraken, maar daar geloof ik echt wel in. Zelfs als het niet helemaal weg kan gaan, dan geloof ik er op zijn minst in dat de problemen tot een minimum beperkt kunnen worden. Ik ben er altijd van uit gegaan dat ik zelf verantwoordelijk ben voor het ontstaan ervan en ik wil dan ook mijn verantwoordelijkheid opnemen om er iets aan te doen. In de loop der jaren ben ik de fibromyalgie ook als een soort vriend gaan zien die me komt vertellen dat ik niet goed genoeg voor mezelf zorg. Voor een stuk ben ik echter de pijn gaan verdringen en het andere stuk van de pijn werd onderdrukt door de Deanxit.  Meestal begon ik de pijn pas ten volle te voelen als ik relaxatie-oefeningen deed.

Enkele weken geleden viel er plots een gezondheidstherapeut in spe uit de lucht. Ineens zat er een mail in mijn inbox van een illustere (?) onbekende die gezondheidstherapie studeerde en mensen met lichamelijke klachten zocht om vrijwillig te begeleiden om meer praktijkervaring op te doen.  Ik moest er toch eventjes mee glimlachen en besloot vrolijk terug te schrijven met de vraag of fibromyalgie uitdaging genoeg was.  Eigenlijk met de stoute bijgedachte: die valt nu van zijn stoel en denkt: “shit, fibromyalgie, wat moet ik daarmee???!!!” ofwel “WTF is fibromyalgie???”  Hij slaagde echter voor de eerste twee ‘testen’ en bleek er ook nog eens rotsvast van overtuigd mij te kunnen helpen… Nice, nog iemand die van een uitdaging houdt, dan zijn we al met twee, dus : OK, let’s try.

Ik kreeg een heel verhaal te horen over anders eten. Zo oa aardappelen en vlees/vis gescheiden houden. Aardappelen/pasta met groenten, of groenten met vlees/vis, maar niet de drie samen. Op zich klonk het verhaal me niet echt onbekend in de oren. Ik had er jaren geleden al eens een boek over gelezen en toen leek het me ‘ondoenbaar’ [dit was nog wel in de tijd dat ik nog in diëten geloofde en alles wat afweek van mijn ongezonde eetpatroon als ondoenbaar zag ]. Ook dat gluten niet gezond zijn, melk liefst te mijden is en dergelijke. Sommige dingen kwamen wel voor een stuk overeen met wat Peter Aelbrecht vertelt in zijn boek. Zo oa van de melk en de granen en dat vetstoffen transvetten aanmaken bij verhitting. Door de gezondheidstherapeut werd mij dan ook cocosvet of palmolie aangeraden. Omdat ik in mijn kinderjaren ooit doodziek geweest ben na het eten van een Bounty, moet ik niks meer hebben van smaken die nog maar in de buurt van cocos komen. Omdat ik vreesde dat cocosvet de typerende cocossmaak zou hebben, heb ik dat alvast afgewezen en ben ik op zoek gegaan naar rode palmolie. Die bevalt me reuzegoed. Soms gebruikte ik al eens olijfolie [dat wel gebruikt zou kunnen worden om zaken kort te verhitten] maar ik hou niet zo van de penetrante smaak van olijfolie. Ik gebruikte het alleen maar omdat het ‘gezond’ was.  Palmolie smaakt minder sterk vind ik zelf en bevalt me dan ook heel wat beter.  Peter Aelbrecht benadrukt echter dat voedsel liefst niet verhit wordt (rauw eten) of zo kort mogelijk en op zo laag mogelijke temperaturen (wat wokken tot een slechte bereidingswijze maakt wegens te hoge temperaturen). Wat dat betreft stoom ik nog steeds mijn groenten, maar na een korte stoomtijd gaan ze dus mijn bed in.            Het verhaal was voor mij een goede herhaling en een extra stimulans om er toch eens mee te beginnen.  De mij nu aangeleerde methode vergt nog wel wat verder dingen uitzoeken en opzoeken, alsook het antitoxische eetplan van Peter Aelbrecht, maar al doende leert men…

De volgende dag kreeg ik al een sms met de vraag of ik al iets gezond had kunnen eten. Verdorie ’t is een echte, hij méént het Ik dacht bij mezelf: “Zeg kerel, me NIET afjagen he!!” Ik heb wel geleerd dat voor mij enthousiasme alleen niet genoeg is om dingen aan te pakken.  Als het alleen gebaseerd is op enthousiasme valt het snel weer stil :-s Ik moet er mentaal ook volledig van overtuigd en vooral van doordrongen zijn om dan stilaan aanpassingen te beginnen doorvoeren. Dat vraagt dus wat tijd. Zo was ik wel van plan om alle ongezonde produkten die ik nog in huis had op te werken en ze stilaan aan te vullen met gezonde produkten. Maar gisteren heb ik toch het overblijvende pak ontbijtgranen (gepofte tarwe met honing) weggekeild. Ik had er geen zin meer in.

Wat wel nieuw was voor mij, was om mijn dag te beginnen met een uitgeperste citroen in lauw water, eventueel een beetje gezoet met agavesiroop of gula java (kokosbloesemsuiker). Ook werden mij kruidenpillen van 4Life aangeraden. Voor de fibro (en ter ondersteuning van mijn metabolisme) besloot ik die pillen te proberen. Dan begon ik plots te beseffen hoe absurd het was om de Deanxit nog te blijven nemen. Hoe kan je de effectiviteit van iets beoordelen als je eerst de boel gaat plat smijten?! Ineens leek dit me je reinste waanzin en kwam ik tot het besef dat dat langverwachtte moment daar was: tijd om de Deanxit af te bouwen. Een historisch moment voor mij. Heb wel de dokter die de Deanxit voorschreef telefonisch op de hoogte gebracht dat ik een experimentje ging doen met mijn fibro( in de stijl van: Dit is een mededeling en nee, dokter,  u hebt hier niks aan te zeggen :-p) en gevraagd hoe ik die Deanxit moest afbouwen. Tenslotte was het ook niet de bedoeling om risico’s te gaan nemen. Hij heeft geen krimp gegeven (brave dokter ) en heeft me uitgelegd hoe ik ze moest afbouwen.

Ik heb hier wel serieus over nagedacht. Tenslotte besefte ik ook wel dat ik nu meer pijn zou gaan hebben. Anderzijds heb ik mijn stage uitgesteld naar volgend jaar wegens de voorafgaande depressie, wat maakt dat ik nu twee maanden tijd heb om ongestoord aan mezelf te werken en de gedachte had: ik heb nu tijd om pijn te hebben en moe te zijn. Toen ik erover nadacht, voelde ik dat ik er eigenlijk mentaal ook wel klaar voor was:  ik voelde mij bereid om die pijn te voelen en ermee in dialoog te proberen gaan.  Het afbouwen van 2 naar 1 per dag leverde al gauw de lang onderdrukte pijn op, maar het was houdbaar. Restte alleen nog de vraag: wat als ik afbouw van 1 naar 1 om de dag, gaat de pijn dan nog toenemen? Neen dus. Blijkbaar had ik er twee nodig om de pijn te onderdrukken en is 1 al onvoldoende om deze taak te vervullen.

Het klinkt misschien gek maar eigenlijk voelt de pijn vertrouwd aan, als een essentieel deel van mezelf. Ook begint de pijn stilaan terug te reageren op gebeurtenissen. Een half uurtje te fel fitnessen leverde me drie dagen ‘auw auw’ op, stress die toeneemt, laat de pijn toenemen enzovoort. Ik vind dat goed, zo kan ik de band met mijn lichaam terug herstellen. Soms als ik in mijn bed lig, praat ik in gedachten tegen die pijn en de pijn herinnert me er ook telkens weer aan dat ik geneigd ben mijn spieren op te spannen, wat maakt dat ik dan heel bewust probeer de opgebouwde spanning los te laten.  Het kan wel zijn dat ik nu terug kinesitherapie ga inbouwen, om de boel wat verder los te krijgen. Misschien is het ook wel zo dat kinesitherapie voor het eerst in mijn fibroleven nut gaat hebben. Vroeger was het een druppel op een hete plaat, waardoor ik het gewoon opgegeven heb en het enkel terug opstartte op momenten van extreme stress zoals in examenperiodes.

Reeds na een week merkte ik al iets heel bijzonders op. Twee jaar geleden kreeg ik officieel bevestigd dat ik ‘spastische darmen’ heb, al wordt dat soms ook aan fibromyalgie gekoppeld en/of  wordt stress als oorzaak genoemd. Stresskip zijnde heb ik dat altijd als zoete koek geslikt. Echter, sinds ik anders eet, de kruidenpillen gebruik en de uitgeperste citroen gebruik, heb ik ineens nog amper last van die darmen. Van 3 tot 5 keer op een dag naar de WC spurten met kramp, ga ik nu nog 1 tot 2 keer per dag zonder kramp. Het is me dus nog niet helemaal duidelijk wat nu de truc doet: de pillen, de citroen of de andere voedselcombinaties (en geen melk meer)… maar het resultaat vind ik zelf verbluffend. Op slechts een week tijd! Stress dus… jaha!

Ook is het moment gekomen om een ander euvel te verhelpen: de veeeeel te hoge triglyceriden en de slechte leverwaarden in mijn bloed. Binnenkort ga ik de huisarts eens opzoeken, eens lachen met de stresstheorie van mijn spastische darmen en bloed laten trekken. Ik wil graag weten waar ik nu sta en ik ben super gemotiveerd om de strijd aan te gaan met al die slechte bloedwaarden

Go go go…!

 

 

 

 

 

 

Koken in je bed

Koken in je bed?!  Ze bedoelt waarschijnlijk ontbijt op bed? Neen…

Een tijdje geleden las ik in het boek van de Low Impact Man ( http://lowimpactman.wordpress.com/boeklinks/) iets over energie besparen bij het koken door het gebruik van een hooikist. Een hooikist?! Wat was dat nu weer voor iets? Inderdaad een kist met hooi in of ander isolerend materiaal. Het is de bedoeling dat je je kookpot, die je kort op het vuur hebt gezet, een minuut of 7 bijvoorbeeld, vervolgens in de hooikist plaatst en daarin je eten verder laat garen. Door het isolerende materiaal blijft de warmte behouden en gaart je eten verder zonder dat je warmte blijft toevoegen. Weliswaar op een trager tempo. Dit is nog iets uit grootmoeders tijd. Ik kende het – uiteraard – niet. Ook las ik in dat boek dat als je het concept op zich eens wou uittesten je dat ook kon doen door je kookpotten in dekens te wikkelen in je bed. Ik dacht: zeg, dit is er nu toch écht wel over! Ik wil gerust wat ecologischer leven en minder energie verbruiken maar mijn kookpotten in mijn bed gaan zetten… komáán zeg! Een bed is toch om in te slapen (en voor andere leuke dingen…).  Tja, huishoudelijke creativiteit is mij redelijk vreemd :-) Eigenlijk vond ik wat ik las over die hooikist ook maar ‘omslachtig’. Een ‘heel gedoe’, dacht ik in al mijn beschamende onwetendheid.

In het boek ‘Groener leven voor dummies’ las ik ook weer over die hooikist. Nu moest ik toch eindelijk eens weten hoe zo’n ding eruit zag. Na wat zoeken in de groene zoekmachine Ecosia (http://www.ecosia.org/) vond ik afbeeldingen maar weinig info over een hooikist kopen (al kan je ze ook zelf maken).

Toch wel wat groot voor in mijn kleine keuken… Even later vond ik een site die het over de ‘hooimadam’ had, de moderne versie van de hooikist. Een variant op je kookpotten in een deken wikkelen, bedacht door een Nederlands koppel. De gebruikte isolatie bij een hooimadam is wol. Eigenlijk vind ik ze ook wel heel mooi. Hier kan je hun demonstratievideo bekijken: http://www.hooimadam.nl/c-1233863/demonstratiefilm/

Op die site las ik ook al over kookpotten in je bed steken. Ineens begon ik toch wel nieuwsgierig te worden, vooral als ik de voordelen van de hooimadam eens op een rijtje zette: minder energie verbruiken, je hebt geen omzien meer naar je eten, het gaart vanzelf verder terwijl je duizend en één andere dingen (lees: leukere dingen) kan gaan doen in plaats van aan je kookpotten gekluisterd te zitten. Je kan je eten behoorlijk lang warm houden, het brandt niet aan en wat ik me zelf ook realiseerde: aardappelen koken niet meer over… Ahaaaa!!!! :-) Vooral dat laatste en het niet meer aanbranden vind ik buitengewoon! Ik moet bekennen: ik ben geen keukenprinses, integendeel zelfs. Ik heb er gewoon het geduld niet voor. Voor sommige dingen wel, maar niet voor de ‘gewone patatten-groenten-vlees-menu’.  Ik zet mijn aardappelen op het vuur en ondertussen ga ik wat tokkelen op mijn pc… als ik niet snel genoeg ga kijken, hoor ik dan tot mijn ergernis een dramatisch sissend geluid uit de keuken komen, doe ik onder gesmoord gevloek een sprintje naar de keuken en kan ik dan met potten en deksels gaan jongleren want ik heb een elektrisch fornuis dus dat blijft lustig overkoken zelfs als je de warmtetoevoer vermindert. Een echt onding vind ik dat. Ik kan er ook niet mee werken. Als het mijn eigen appartement zou zijn, zou dat het eerste zijn dat ik er uit zou flikkeren. Ook stoom ik mijn groenten altijd in een stoommandje en als dat te lang op het vuur staat en/of te weinig water bevat dan eindig ik met een pikzwarte bodem waar een zwart gat niks tegen is. Verdomd moeilijk om het dan terug schoon te krijgen.  Jaja… ik zei het toch: ik ben geen keukenprinses!

Het idee om mijn aardappelen rustig te laten garen en ondertussen onbezorgd een wandelingeske te gaan maken…of rustig wat mails te beantwoorden, leek me toch wel zeer aantrekkelijk. Ik liep meteen warm voor het idee, zo’n hooimadam zou ik toch wel willen, maar ja… sceptisch als ik soms ben: zou het niet een halve dag duren eer die dingen gaar zouden zijn? Een uurtje of iets langer? Dat zal wel! Eerst zien, dan geloven In mijn fantasie zag ik mezelf al om het uur gefrustreerd in mijn steenharde aardappelen gaan prikken om dan na een paar uur slap van de honger naar het dichtstbijzijnde frituur te hollen voor een goei pak Vlaamse friet Nu ja… ik stel het een beetje karikaturaal, maar jullie begrijpen wel wat ik wil zeggen, niet?

Gisterenmorgen stond ik op met het vaste voornemen om ’s avonds mijn bed als fornuis te gebruiken. Om de sprint naar het frituur te voorkomen, at ik alvast twee grote kommen soep zodat de grootste honger wat over was. Eerst dacht ik nog: waar ga ik nu weer aan beginnen? Zou ik niet alvast de brandweer bellen voor het geval mijn bed in de fik vliegt? Tenslotte ben ik niet van de handigste… Mijn persoonlijk contact bij de brandweer was niet thuis, dus begon ik er zo maar aan. Na 7 minuten koken de pot met aardappelen in een deken gewikkeld. Vervolgens een tweede experiment: de pot met bloemkool in mijn stoommandje in een deken gewikkeld. Ik vroeg mij af of dat wel zou werken omdat de bloemkool dan niet in het warme water zou liggen. Vervolgens besloot ik niet eerder te gaan checken dan een uur later (buiten het feit of mijn bed niet begon te smeulen ). Een uur later ging ik gewapend met een vork naar mijn pot met aardappelen: gaar! Dan de bloemkool: eveneens gaar! Joepie!!! Ik voelde me echt de koning te rijk. Hoe simpel was dit niet. Geen gedoe met overkoken, geen hoger-lager spelletje met de knop van het fornuis, geen aangezette aardappelen… Dan heb ik de dekens er terug over gedaan en ben ik op mijn gemakske mijn kaassaus gaan maken en mijn vleesvrije burger gaan bakken. Ik ben bij deze dus 200% overtuigd en zelfs 500% enthousiast. Het kan zoveel simpeler dan ik tot dusver deed en waarom heeft niemand mij dit ooit verteld????? Nu ja, in onze maatschappij moet alles snel snel gaan. 30 seconden in de microgolf en klaar is kees. OK, het is niet zo handig als je stervend van de honger thuiskomt en je er nog aan moet beginnen, maar je kan je zo organiseren dat dat geen probleem is. Je begint er gewoon wat vroeger aan. In het boek van Steven Vromman (de Low Impact Man) las ik de suggestie om ’s morgens je aardappelen even op het vuur te zetten, ze te verstoppen in je bed en dat je dan ’s avonds aan tafel kon. Hoe lang het warm genoeg blijft, heb ik nog niet uitgetest, maar desnoods mits een beetje bijwarmen lijkt mij dat wel doenbaar.

Ik vond het een fantastisch experiment en ineens lijkt het helemaal niet meer zo gek om je kookpotten in je bed te stoppen :-) Het is zo handig dat ik bijna tegen de mensen in mijn omgeving zou zeggen: oh, steek jij je kookpotten dan NIET in je bed????? (alsof het de normaalste zaak ter wereld is). Maar hé, echt, het IS helemaal nog niet zo gek, probeer het zelf maar eens!

 

Tussentijdse evaluatie

Zo hier zijn we nog eens en intussen ettelijke maanden verder dan mijn lijstje van goede voornemens. Heb het net nog eens overlopen, ahum… er is nog veel werk aan de winkel. Gelukkig is het jaar nog niet om

Jonah complex

Om even het lijstje van de goede voornemens erbij te nemen… Als ik lees over mijn post over het Jonah complex (die ik nog steeds in het klad moet afmaken) en de doorverwijspagina bij hoogbegaafdheid, dan moet ik tot enige schaamte bekennen dat deels mijn eigen Jonah complex me dwarszit bij het voltooien van deze voorziene taken.  Bij beide onderwerpen voel ik de drang om het ‘perfect’ te doen en de perfectie werkt uitstelgedrag in de hand, want het kan nooit goed genoeg zijn, nooit ‘allesomvattend’ Ik zal dus in de toekomst genoegen moeten nemen met ‘minder’… We zullen maar denken: less is more

Hoogbegaafdheid

Wat de hoogbegaafdheid betreft merk ik dat ik nu al maandenlang een sterke afkeer voel van het onderwerp. Op zich vind ik het nog steeds een razend interessant onderwerp, zolang het maar niet gekoppeld wordt aan mijn eigen leven, want dan gaat het serieus de mist in. Nochtans was schrijven over hoogbegaafdheid de ontstaansreden van deze blog… 

Deels voel ik afkeer doordat ik wat dat onderwerp betreft niet altijd met de juiste mensen omga. Iemand uit mijn nabije omgeving noemt elke scheet die hij laat hoogbegaafd en ik kan er nauwelijks een gesprek mee voeren of het woord hoogbegaafd valt te pas en te onpas, ook nog eens gekoppeld aan hooggevoeligheid. Dat is één van de redenen waarom ik een beetje een ‘overdosis praten over hoogbegaafdheid/hooggevoeligheid’ heb opgelopen. Een ware indigestie die moeilijk schijnt te genezen omdat ik er zo veel aan blootgesteld wordt.

Een ander aspect is dat ik enerzijds minder belang ben gaan hechten aan mijn eigen hoogbegaafdheid. Anderzijds heb ik er ook nog veel ‘last’ van. Dit zal ik even nader verklaren. Het minder belang zit ‘m in het feit dat ik nu veel minder nood heb aan collega hoogbegaafden om ‘te overleven’. Toen ik het pas wist, had ik nood aan die anderen zoals ik om me daar minder alleen in te voelen, om me meer begrepen te voelen, om het gevoel te hebben dat de communicatie tussen ‘soortgenoten’* toch zoveel gemakkelijker verliep, om me minder het buitenbeentje te voelen en noem maar op. Oorspronkelijk was dan ook de ‘jacht op soortgenoten’ geopend. Nadat ik me door een aantal van hen eens onheus behandeld voelde en het gevoel begon te krijgen dat sommigen zich verenigden in ‘elitaire kliekjes’ begon ik voor het eerst wat afkeer te voelen en had ik zoiets van: “neen, ik hoef er niet nog meer te leren kennen, ik zal het wel stellen met de enkelen die ik ken en waar ik mij goed bij voel. Dat elitaire gezever hoef ik niet.”  Mijn ‘soortgenotenbestand’ bleef dus status quo en ik leerde meer andere mensen kennen die niet hoogbegaafd waren. Na een tijdje begon ik te voelen dat ik die hoogbegaafden niet per definitie nodig had om mij goed te voelen of om interessante gesprekken/discussies te kunnen voeren. Iedere mens kan interessant zijn op haar of zijn manier,ongeacht zijn of haar IQ, hooggevoelig of niet. Zo leerde ik een belangrijke les: ik begon het veel belangrijker te vinden gewoon “mens te zijn tussen mensen” dan mij op te sluiten in een eliteclubke van hoogbegaafden met een ego van hier tot in Tokyo. Let wel: ik heb het hier niet  over de verenigingen van hoogbegaafden die er bestaan! Begrijp me nu niet verkeerd. Ik heb het hier over enkelingen die zich groeperen en die zich binnen hun eigen kliek verheven voelen boven de rest, los van enige organisatie in dat verband. En let wel: de meeste hoogbegaafden zijn NIET zo, maar helaas een bepaald percentage wel.

Anderzijds ben ik door te veranderen van universiteit naar hogeschool serieus tegen mijn hoogbegaafdheid opgebotst. Het is toch een compleet andere wereld. Ik voel me op intellectueel vlak meer thuis op de univ, zonder dit denigrerend te bedoelen. Univ biedt meer uitdaging, maar daar ga ik hier niet verder over uitweiden, dat komt een andere keer wel eens aan bod. Tijdens mijn depressie in november zat ik huilend bij mijn huisarts en snikte ik “Ik wil niet meer hoogbegaafd zijn!!” Er zijn nog steeds momenten dat ik bij mezelf verzucht: “kon ik het maar wegsnijden!” Ik heb er eigenlijk nog steeds niet de voordelen van ontdekt bij mezelf en dus vind ik het moeilijk om er een post over te schrijven gebaseerd op mijn eigen ervaringen. Ik ben dan een beetje bang dat het een te negatief geladen relaas gaat zijn. Na 6 jaar (na de eerste diagnose) moet ik nog altijd leren ermee te leven…  Dus dat wordt een nieuw voornemen: leren leven met mijn hoogbegaafdheid.

Stress en faalangst

Wat de stress en de faalangst betreft ben ik wel goed op weg geraakt. Heel goed zelfs. Ik had er wel begeleiding bij en dat was onontbeerlijk, want het zijn twee diep ingesleten problematieken die ook nog eens op mekaar inspelen. Het is pas tijdens mijn examenperiode in juni dat ik merkte dat ik veel relaxter was. Eén dag bedacht ik mij zelfs: “hé waar is mijn stress naartoe????” Het werd op een moment zelfs zo extreem dat ik voelde dat er toch wat stress nodig was om gemotiveerd te blijven, om de ‘drive’ erin te houden.  Het is natuurlijk zo dat als je verandert, je dikwijls eerst naar het andere uiterste gaat, vooraleer wat in het midden te komen. Ik besefte ook wel dat ik in dat proces zat, dus kon ik er beter mee omgaan. Wat er verder heel belangrijk in was, was om te leren om dingen ‘stap per stap’ te doen. Dit is een proces dat nog verder gezet moet worden, want als hoogbegaafde (dat is nu wel een vrij typisch iets) heb ik de neiging om ‘alles nu metéén’ te willen. Het idee om een cursus van bijvoorbeeld 200 bladzijden te moeten leren, frustreerde mij altijd omdat het bijvoorbeeld niet op 1 dag kon. Dat ik dingen in stukjes moest opdelen, gaf mij het gevoel alsof ‘er nooit een einde aan zou komen’ (genereerde stress) en dat ik het ‘nooit allemaal gedaan zou krijgen’ (genereerde dan weer faalangst). Als 1 stuk van de cursus niet ging, ging ik per definitie buizen (vroeger toch) omdat ik het dan ‘nooit zou kunnen’, met algehele wanhoop en huilbuien als gevolg. Dat was nu helemaal niet meer het geval. Ik ging me plots realiseren dat het eigenlijk helemaal niet zo erg was om een stukje uit de cursus of zelfs meerdere stukken minder goed of zelfs totaal niet te begrijpen. Het moest immers allemaal niet meer zo perfect zijn…  Stilaan begon ik te ‘begrijpen’ dat je er stap voor stap ook komt, al gaat het traag. Deze verandering voltrok zich niet enkel op cognitief vlak, maar veel belangrijker: ook op emotioneel vlak. Voordien wist ik soms wel dat het eigenlijk allemaal niet zo perfect hoefde te zijn… het voelde echter nooit zo. Nu wel.

Ter vergelijking: vorig jaar op de univ was ik slechts voor 2 vakken ingeschreven. Eentje heb ik zelfs niet eens meegedaan, zag ik niet meer zitten. In die examenperiode zat ik onder de angstremmers, zat ik geregeld huilend boven mijn cursussen of geraakte ik niet uit bed door angstgevoelens en ging ik twee keer op de week naar de kinesist om mijn vastgelopen nek, schouders en rug los te laten maken. Het ergste was dat dit eigenlijk maar een druppel op een hete plaat was, want ik liep constant stijf van de stress rond.

Dit jaar in juni had ik 5 vakken voor het eerst in vijf jaar, voor het eerst sinds ik fibromyalgie heb… en ik ben pas op het laatste van de examenreeks naar de kinesist beginnen gaan omdat het toen ‘begon’ pijn te doen. De eerste twee weken waren probleemloos en ik nam geen angstremmers, noch kalmeermiddelen uitgezonderd af en toe een pilleke valeriaan. Na een tijd vergat ik de valeriaan zelfs te nemen, dus zoveel stress scheen ik dan toch niet te hebben. Pas na afloop van de tweede week toen ik moe begon te worden, begon er terug wat faalangst op te duiken.

Deze vakantie heb ik ook ontdekt hoe nefast vermoeidheid is voor mij: dan weigert mijn brein dienst… of moet ik zeggen: dan begint dat mankementen te vertonen zoals het opwekken van angst en gedeprimeerd voelen. Ik ben blijkbaar supergevoelig aan vermoeidheid en de enige reden dat de faalangst begon terug te keren was dat ik zooooo moe was, dat ik bang was dat ik in augustus er nog enkele opnieuw zou moeten doen. De vermoeidheid vertelde mij: neeeeee, dat kan ik niet meer aan. Niet NOG eens!!! Dus leren omgaan met vermoeidheid en vermijden van oververmoeidheid zullen naar toekomstige examenperiodes een belangrijke uitdaging worden.

De suiker

Het programma van Sonja Kimpen om af te kicken van de suiker zit nu in de laatste fase (1 jaar). Deze loopt echter niet helemaal naar wens. Ik ben inmiddels terug verslaafd aan cola light en chocolade (bloos bloos).   De cola light is begonnen door af en toe toch eens cola light te drinken als er geen water voorhanden was. Na een tijdje was ik terug aan die smaak gewend en in mijn examenperiode ben ik terug volle bak in de cola light gevlogen, alsook in de chocolade :-( Zelfs de smoothies maakte ik niet meer :-s Intussen drink ik al wel terug smoothies, hoewel niet meer dagelijks en moet ik dus terug van de cola light en de chocolade vanaf geraken. Gelukkig zijn er toch nog zaken overeind gebleven, het is niet allemaal voor niks geweest, noch mislukt: ik gebruik geen geraffineerde witte suiker meer, die is definitief uit mijn kast verbannen. Ik gebruik enkel nog ongeraffineerde rietsuiker en agavesiroop en buiten al eens een pak Côte d’Or  en de cola light koop ik voornamelijk snoep waar geen geraffineerde suiker in zit. Buiten de chocolade koop ik eigenlijk ook niet zo veel snoep meer. Ook eet ik – behalve op restaurant waar het meestal niet anders mogelijk is – geen witte pasta meer, noch wit brood. Ik vind het zelfs niet lekker meer. Ook pizza eet ik eigenlijk het liefst in volkorenversie (indien mogelijk). Voor sommige confituren koop ik ook enkel nog confituur van Ekoland waar zelfs helemaal geen suiker aan te pas komt onder hun motto ‘de natuur is al zoet genoeg’ en anders eentje met rietsuiker in.

Binnenkort plan ik een nieuwe suikerloze periode van een drietal weken.  Ik wil het toch nog beter doen dan het nu gaat. Belangrijk: Ik heb wel niet meer zo van die buien waarin ik het gevoel heb ‘ik heb NU suiker/zoet nodig of ik breek hier het kot af!’ Alleen met cola light heb ik dat gevoel terug. Wat dat betreft is er al een grote evolutie merkbaar:  ik ben niet meer die willoze slaaf van mijn drang naar suiker/zoetigheid (het gevoel waardoor ik mezelf vroeger geregeld een ongedisciplineerde zwakkeling voelde) maar het kan nog beter, vind ik zelf.

 Gezonder leven

Ik denk dat hier nog het meeste werk aan is. Sporten doe ik veel te weinig (momenteel zit ik echter met een knieblessure), de bloedtest stel ik al maanden uit en de kilo’s die ik kwijt was na mijn suikervrije periode zijn er terug bijgekomen tijdens de examens.  De conditie is ook vrij slecht :-( Punt van verbetering dus!!!

 Voornemens op studievlak

Ik heb niet van alle cursussen alles helemaal voorbereid voor de examens, maar ik stond toch al behoorlijk ver. Het is me niet gelukt alles wekelijks onder controle te houden, dat kan nog beter, maar het is vrij goed gegaan (al had ik aanvankelijk dat gevoel niet zo). Er moet misschien nog wat aan de studiemethode gewerkt worden, maar ook hierin heb ik vorderingen gemaakt. Ook meer dan ik verwacht had eigenlijk.

Qua resultaten: buiten 1 schoonheidsfoutje voor statistiek (écht mijn ding niet) dat gedelibereerd kon worden… heb ik nu een zorgeloze vakantie  

Ecologie

Dit is eigenlijk het punt waar ik mentaal gezien het meest mee bezig ben en dat qua interesse de hoogste top scheert. Eigenlijk interesseert het me momenteel zelfs meer dan mijn studie… Momenteel ben ik ‘Groener leven voor dummies’ aan het lezen, alsook het boek van de Low Impact Man (Steven Vromman) die ook op de Nacht van de Psychologie is komen spreken vorig jaar.  Het boek kan gedownload worden van zijn website.

Ook ben ik via verschillende kanalen bij de Transitiebeweging uitgekomen, waarvan ik begonnen ben in het Transitiehandboek (maar nog lang niet uit heb). Het is me echter nog niet gelukt om contact te leggen met een groep in de buurt en het is me nog niet helemaal duidelijk wat ze nu exact doen. Ik weet wel dat ze staan voor de onderwerpen klimaatverandering en piekolie en dat het erom gaat om de veerkracht van lokale gemeenschappen te verhogen om deze zaken op te vangen. Verdere exploratie is nog nodig. Helaas is de ‘inloopdag’ waar ik naartoe wou afgelast :-(Voor diegenen die het zou interesseren: op donderdag 29 september komt Rob Hopkins, de grondlegger van de Transition Towns, naar Brussel. Voor meer info, zie: http://www.transitie.be/r/default.aspx

Verder is het vooral zoeken naar wat ik binnen mijn budget en mijn mogelijkheden kan doen, wat ik zelf haalbaar acht en wat mijn standpunt is in bepaalde kwesties.  Zo las ik dat biovoeding minder impact heeft qua ecologische voetafdruk… anderzijds zit je ook nog met bananen die van het ander eind van de wereld komen om maar een voorbeeld te geven, ook al zijn ze dan bio. Eet je dan nog bananen of niet? Als je ze niet eet, verdient de bevolking daar er ook minder aan… anderzijds is er het verre vervoer… en ik eet graag banaantjes! Dilemma. Intussen ben ik op voornamelijk biovoeding overgeschakeld al valt mij op dat dat zo’n drie keer duurder is dan de dingen die ik vroeger kocht, wat financieel toch wel zwaar begint door te wegen.  Het zal dus zaak worden toch minder te kopen, te ‘consuminderen’ zoals ze dat zo mooi kunnen zeggen. Ook daarin moet ik nog keuzes maken en voor mezelf uitmaken waar mijn prioriteiten liggen en waarom. Dat vind ik wel een moeilijke kwestie. Ik ben er nog volop mijn weg in aan het zoeken, er valt ook nog zoveel te leren en af te wegen!

Op een bepaald moment begon ik me ook serieus gefrustreerd te voelen: bio OK, maar WAAR koop je die dingen? Met de bus ettelijke kilometers gaan rijden om aan een biowinkel te geraken die ook biogroenten, vlees (of vleesvervangers) en brood heeft? De ene winkel heeft dit, maar dat niet enzovoort.  In de gewone supermarkt kun je plots niet veel meer gaan doen, enkele bioproducten te na gelaten. Toen ontdekte ik een heel nieuwe wereld: er bestaat zoiets als Voedselteams!  Verschillende huishoudens die zich verenigen en bij eenzelfde lokale bio-boer hun producten kopen, waarbij ze dan ook meteen de herkomst van hun voedsel kennen.  Binnenkort ga ik zelf dat concept een tijdje uitproberen en zien of ik mij er permanent bij wil aansluiten.

Verder lees ik en denk ik er heel veel over na. De laatste dagen heb ik wel het gevoel om door de bomen het bos niet meer te zien. Door meerdere bronnen er op na te slaan, merk je plots tegenstrijdigheden…  Het is moeilijk om dan uit te maken welke weg te volgen. Hopelijk krijg ik daar ook voor mezelf enige duidelijkheid in.

Zonet ontdekte ik ook een verschrikkelijk interessante opleiding: “Ecologische filosofie en politiek” georganiseerd door de vereniging Aardewerk De opleiding is al een jaar bezig, maar de twee jaren kunnen afzonderlijk gevolgd worden. Het enthousiasme is hoog, maar ik moet toch even bekijken of het voor mij realistisch is om dit te combineren met mijn opleiding Toegepaste Psychologie. Ik heb namelijk gemakkelijk de neiging om door mijn te brede interessesfeer te veel hooi op mijn vork te gaan laden en alles tegelijk te willen doen (cfr ‘alles NU meteen’). De verleiding is echter vrij groot en misschien kan het me ook helpen in mijn zoektocht naar intellectuele uitdaging (die ik in mijn studie wat mis) en het gevoel dat er ook nog een leven is naast de psychologie.

Als ik mijn lijstje voor het eerst terug bekeek dacht ik in eerste instantie: oei, daar heb ik nog niet veel van gebakken, maar als ik het hier zo bijeen zie staan, valt het eigenlijk nog heel goed mee. Enne… ik mocht niet te streng zijn voor mezelf :-) Tenslotte moeten er volgend jaar ook nog streefdoelen zijn he Dus bij deze: we keep on going, me, myself and I …  

*Noot: ik bedoel ‘soortgenoten’ zeker niet denigrerend, anderzijds vind ik ‘lotgenoten’ te zwaar klinken en een hoogbegaafde mens is op zich ook wel iets ‘apart’, een mens met een handjevol typische kenmerken die tot het diepste van zijn/haar wezen behoren, vandaar mijn keuze voor het eerste woord.

Afscheid van Daan Buckinx

Zaterdagavond las ik tot mijn grote schrik en met heel veel pijn in het hart dat the one and
only Daan Buckinx overleden was die dag. Twee weken geleden ontving ik nog een mail van hem waarin hij het had over plannen voor een nieuwe blogpost. Ik kreeg
de indruk dat het naar omstandigheden nog redelijk met hem ging. Ik had hem  eerder al laten weten dat ik na mijn examens nog eens een keer wou afspreken om  bij te praten en ik was er ook rotsvast van overtuigd dat deze date nog plaats zou kunnen vinden. Toen ik het bericht op Facebook las, kon ik eerst niet bevatten wat ik las. Vóór ik het hele bericht gelezen had, dacht ik: dit is een soort grap van hem om een ‘nieuw leven’ van hem aan te kondigen ofzo, een belangrijke nieuwe wending in zijn leven, die sterfdatum en afscheidsrede zal wel symbolisch zijn. Toen ik dan verder las: “He loves you all (dat moesten we  nog van ‘m zeggen)” waren het de woorden tussen haakjes die de gruwelijke
waarheid tot mij lieten doordringen. Ik ga hier niet uitweiden over hoeveel pijn dit verlies me doet, wel wil ik nog even terugblikken op de levende Daan die ik gekend heb.

Ik heb hem spijtig genoeg slechts kort gekend, maar dat maakte het gevoel naar hem toe niet minder intens, integendeel zelfs. Daan is de mens die de grootste impact op mij gehad
heeft in mijn leven, die me het meest geïnspireerd heeft en veranderingen op gang heeft gebracht en dit op een zeer korte periode: van september 2010 tot nu. Hij sprak eens erover te denken om mensen te gaan coachen. Ik ben er zeker van dat hij dit fantastisch zou gedaan hebben.

Toen iemand me zijn blog aanprees, ben ik begin lezen en lezen. Hoe meer ik las, hoe meer
mijn sympathie voor die jonge man begon te groeien. Het ligt niet zo in mijn aard om direct mensen te gaan schrijven die ik niet ken, tenzij ik hiertoe om één of andere reden een hoge nood voel. Bij Daan had ik echter het gevoel: die mens wil ik echt wel beter leren kennen. Ook zat ik met een aantal vragen, waarvan ik graag had geweten wat zijn visie daarop was. Ik begon hem dus te mailen en begon met het stellen van een aantal vragen. Na een tijdje heb ik de koe bij de horens gevat en heb ik hem geschreven dat hij me wel een leuke mens leek en of het hem iets zou zeggen dat ik hem eens zou komen opzoeken met een grote bos bloemen. Dat leek hem wel iets, maar die bos bloemen hoefde niet echt
. Door de chemo’s was het niet altijd even evident om een datum te bepalen die ons beiden paste. Dan ging hij naar de Conscious Growth Workshop van Steve Pavlina en voor hij vertrok liet hij mij weten dat hij na de workshop een paar vrije dagen had, vóór een nieuwe chemokuur. Zo gebeurde dat ik in een weekend met de trein naar Hasselt trok om Daan in levende lijve te ontmoeten.

Het was een hele belevenis. Aanvankelijk voelde ik me nog een beetje timide, maar bij iemand die zo hartelijk, open en enthousiast was als Daan was het niet moeilijk om je snel op je gemak te voelen. Al gauw praatten we dan ook over serieuze en minder serieuze onderwerpen met een intensiteit alsof we elkaar al jaren kenden. Hij gaf me veel stof tot nadenken en de tijd vloog om. Op de terugweg wou hij absoluut nog langs zijn favoriete smoothiebar en vroeg of ik er geen wou. Wou ik eens van zijn smoothie proeven? Nu ja, why not. Ja eigenlijk… dat smaakte niet slecht. Op die manier werd mijn voorliefde voor smoothies geboren. Tegen dat ik terug thuis was, had ik me er zelf ergens een verse gekocht.

Ook drukte hij mij op het hart: begin nu maar gewoon met die blog, het zal je wel lukken, je moet er niet bang voor zijn,… enzovoort. Tenslotte maakte ik een mindmap met ideeën om over te schrijven en stuurde hem naar Daan om zijn mening er eens over te horen. Hij vond het er goed uitzien en vond dat ik het niet langer moest uitstellen. Toen bleek dat die ‘blog in drie minuten’ zoals hij het omschreef bij deze computerdummie toch niet zo lukte… spraken we af op skype om samen WordPress te verkennen en de boel op te starten.

Ik voelde me super vereerd toen hij een link naar mijn blogadres op zijn blog zette. Ook volgde ik zijn blog op de voet en als het wat langer begon te duren, stuurde ik hem wel eens een mail om te vragen hoe het met hem ging en uitte ik mijn spijt over het lange uitblijven van een nieuw blogbericht. Ik beperkte mijn mails naar hem toe wel een beetje omdat ik wist dat hij soms verdronk in de mails, maar soms liet ik wel eens een berichtje achter, zonder echt te verwachten dat hij terugschreef. Toch deed hij altijd zijn best om terug te schrijven, al was het een tijdje later. Ik dacht echter veel meer aan hem dan dat ik hem effectief schreef. Ik wou hem niet overbelasten en ik denk dat hij dat ook wel wist. Ooit
heb ik hem dat ook wel gezegd, dat ik eigenlijk dagelijks aan hem dacht. Hij was
tenslotte een druk bezet man en reuze populair. Wat ook heel begrijpelijk was.
Hij was geestig maar kon ook heel serieus zijn, hij had een aanstekelijk enthousiasme, een gigantische levenslust en positivisme, een grote wijsheid en ondanks zijn ziekte ook heel wat energie vond ik. Ik heb nog nooit iemand gekend die zo ‘levend(ig)’ was als Daan. Dat is wat het voor mij nu zo moeilijk maakt om te bevatten dat hij er niet meer is. Dood en Daan zijn twee dingen die zo gigantisch contradictorisch zijn in mijn geest… en ik denk niet alleen in mijn geest…

Hij heeft me veel geleerd over positief denken, leerde me ook Louise Hay kennen, leerde me Steve Pavlina kennen, leerde me enorm veel over voeding kennen, over smoothies en suiker in het bijzonder, over gezondere alternatieven, over bloggen, over anders tegen de dingen aankijken en noem maar op. Mijn leven is zoveel rijker geworden door hem te hebben gekend. Ik denk dat dit ook voor heel wat andere mensen geldt. Ik had nooit voor mogelijk gehouden dat een medemens zoveel impact op mij kon hebben en dit dan ook nog eens op zo’n korte tijd. Het was kort, maar heel intens en ik zal hem nooit vergeten. Hij zal altijd een speciaal plaatsje in mijn hart houden.

Daan Buckinx, bedankt dat je er was, je was een ongelóóflijke mens. Maybe we’ll meet again in a next life?

Autarkie en ecologie

Om te beginnen eerst en vooral  een verklaring van het woord autarkie, want ik ben mij er van bewust dat het een woord is dat niet zo ingeburgerd is in ons dagdagelijks taalgebruik. Of wel? Op het internet vond ik onder andere deze verklaringen:

• economisch stelsel waarbij een staat geheel in eigen behoeften kan voorzien en dus niet afhankelijk is van handel met het buitenland (Gevonden op http://www.woorden.org/woord/autarkie)
• de behoefte onafhankelijk te zijn van anderen (Gevonden op http://www.mijnwoordenboek.nl/vertaal/NL/NL/autarkie)

Het is in de tweede betekenis dat het begrip mij mateloos interesseert, maar het is in de eerste betekenis dat ik vroeger het woord leerde kennen. Ik vergeet het nooit: het was in de geschiedenisles in het laatste middelbaar. Het ging over Rusland en in die context  viel de term autarkie en werd ons de betekenis uitgelegd. Voor mij was het een openbaring. Op dat eigenste moment besefte ik: hé mijn ideaal heeft een naam!! Ook besefte ik op dat moment maar eerst dat het al heel lang onuitgesproken mijn ideaal was, al had ik er nog nooit echt bewust bij stilgestaan dat dat zo was. Het was zo’n A-ha Erlebnis dat ik dat woord nooit meer vergeten ben (één van de weinige dingen die ik opgestoken heb in mijn schoolcarrière ).

Ik heb er echter nooit iets mee gedaan en ik heb er ook bijna nooit met mensen over gepraat. Waarom weet ik eigenlijk niet. Het was voordien latent aanwezig en het is nadien gewoon blijven sudderen. Doch, op mijn 20^e begon ik mij zwaar gevangen te voelen in onze consumptiemaatschappij. Ik baalde van hoe het er in onze wereld aan toe ging. Ik voelde mij net een hamster, gevangen en trappend in een rad. Wat me toen ook al erg stoorde was dat je ten allen tijde voor iedereen (zowel overheid als particulier) traceerbaar bent en je een ‘nummer’ hebt waarmee je bekend bent bij overheidsinstanties. In ons belgenland: het rijksregisternummer. Het liefst van al wou ik ergens in de jungle bij een indianenstam gaan leven en verdwijnen in de anonimiteit (voor zover dat mogelijk is). Ik was wel zo realistisch te beseffen dat ik te verwend was om daar te kunnen overleven, dat ik mij ook niet snel genoeg aanpas aan nieuwe omstandigheden en dat ik niet voldoende ‘ballen aan mijn lijf had’ om zoiets echt te doen . Vervolgens dacht ik erover om naar het noorden van Noorwegen te trekken en daar ‘een nieuw leven’ te beginnen, dichter bij de natuur. Daar ben ik (mentaal) een tijd intensief mee bezig geweest, maar heb het toen uit mijn hoofd laten praten. Ook had ik destijds de moed niet om zoiets effectief te doen. Het bleef bij dromen.

Waar ik ook bijna nooit over gepraat heb, is de mate van afhankelijkheid aan de maatschappij die me stoort, afhankelijkheid in allerlei facetten. Dit gevoel werd nog eens versterkt toen ik filosofie studeerde na mijn middelbare school. Daar werd ons door een bepaalde prof ingeprent dat we een ‘schuld’ hadden ten opzichte van de maatschappij. De maatschappij had voor ons ‘gezorgd’ en ons voorzien van onderwijs en dergelijke en na onze studie zouden wij moeten werken om deze ‘schuld’ af te betalen. Onze ‘burgerplicht’ zeg maar (al zou hij waarschijnlijk liever horen dat ik het ‘burgerzin’ zou noemen…).  Het ergerde mij enorm dat dit logischerwijs wel klopte en ik voelde mij dan ook wel aangesproken, maar het ergerde mij dat ik er niet aan had kunnen ontsnappen en desondanks die schuld had opgebouwd. Niemand had mij toch ooit iets gevraagd?!!  Dat onderwijs werd mij al van kinds af meedogenloos in mijn strot gewrongen. Dat klinkt grof, dat weet ik, maar ik beschouw mijn schoolverleden als een (soort) trauma. Pas op de univ voelde ik me op mijn plaats. Pas daar kreeg ik wat ik nodig had. Daar wil ik gerust voor betalen, maar niet voor die 16 jaar voordien, niet voor een vergiftigd geschenk. Ik heb als kind dikwijls stiekem verzucht:  “ach had ik maar rijke ouders die me privé-onderwijs konden betalen!” Maar daarover misschien ooit meer in een andere post. Ik wou alleen even benadrukken dat ik een schuld had opgebouwd voor iets waar ik bij god niet om gevraagd had en dat ik heel graag had willen ‘missen’. Dat stemde me bitter. Ik was liever ‘onafhankelijk’ geweest van die maatschappij.

Wat mijn idealen betrof… die heb ik ook opzij gezet. Ik heb mezelf in slaap laten sussen door luxe en materialisme. Zo ben ik ver van mezelf komen te staan en nu pas heb ik het gevoel dat ik terug dichter bij mezelf aan het komen ben, nu ik lucht en ruimte geef aan mijn jarenlang onderdrukte denkbeelden en idealen. Al die dingen die al het grootste deel van mijn leven latent aanwezig waren, beginnen nu (eindelijk) ook stilaan vorm te krijgen. Ik kán ze ook niet langer negeren.

Andere kwesties die mij storen aan onze maatschappij… Heb je er al eens op gelet? Als de batterij van je GSM stuk is, is het goedkoper om een nieuwe GSM mét batterij te kopen dan de batterij op zich… EN je krijgt nog geld voor je oude GSM ook. Super deal… Financieel gezien toch. Sommige inktpatronen zijn zo strontduur dat je goedkoper af bent met een nieuwe printer én inktpatronen… (Walgelijk).  Heb je het laatste nieuwe software programma… binnen twee à drie jaar is er een nieuw uit waardoor je andere programma’s niet meer kan gebruiken met je oude programma. Of je oude videorecorder is stuk, maar de onderdelen om die te repareren zijn gewoon niet meer te krijgen…  Je wordt gewoon GEDWONGEN om te consumeren, zelfs als je eigenlijk niet wil.  Je kan er nauwelijks aan ontsnappen. Voor mij moet een GSM enkel kunnen bellen en SMS’en. Al die andere poespas WIL ik zelfs NIET!! Ik heb echter geen keuze, de rest krijg je erbij en daar betaal je uiteraard ook voor. Erg vind ik dat, echt erg. Wat zou een GSM kosten die ENKEL kan bellen en SMS’en: 5 à 10 euro? … Maar dat brengt niet genoeg op, commercieel gezien is dat niet interessant. (Er lopen in de wereld niet zoveel weirdo’s rond als ik , al ken ik er gelukkig zelf ook  nog een paar ). En dan te bedenken dat ik 15 jaar geleden nog niet eens een GSM had!  Zo worden ook behoeftes gecreëerd. We hebben ‘ineens’ behoefte om ten allen tijde wereldwijd, dag en nacht bereikbaar te zijn… en het wordt ook van ons verwacht dat we dat zijn! Op mijn werk vond ik het altijd hatelijk dat ze op personeelszaken mijn gsm nr moesten hebben. Ik beschouwde dat als ‘privacy’, maar dat kon ik niet hardop zeggen zonder last te krijgen. Dat iedereen je gsm nr krijgt, is evidentie geworden. Ze moeten je bij wijze van spreken zelfs kunnen bellen als je op je gemak op de pot zit! Ik haat het soms zelf dat ik mij lastig voel omdat ik mijn GSM thuis vergeten ben. Dan denk ik: meiske, zoveel jaren terug bestond dat niet eens en had je toen het gevoel dat je iets ‘miste’? … Of hoe behoeften gecreëerd worden en hoe we er massaal in trappen…

Iets anders: al eens over nagedacht… als de elektriciteit uitvalt… wat kan je dan nog doen? Niks! Nu ja… Een kaarsje aansteken en bij kaarslicht een boek lezen (als de elektriciteit ’s avonds na zonsondergang uitvalt), vroeg gaan slapen, je djembe pakken en de buren op de zenuwen werken, buiten gaan en zingen in de regen… en dat zal het zowat zijn zeker? (Andere suggesties steeds welkom ).  Je bent van je energieleveranciers afhankelijk voor je energie, je bent van je provider afhankelijk voor je internettoegang, je bent van de winkel afhankelijk voor je voeding, we zijn van aardolie afhankelijk voor ons vervoer en voor nog oneindig veel meer en noem maar op. Die afhankelijkheid staat mij al heel lang helemaal niet aan.  Ik voel mij super kwetsbaar als ik die dingen bedenk, alsook weerloos tegen dat grote beest dat consumptiemaatschappij noemt en waar je niet (of nauwelijks) aan kan ontsnappen.

Vandaar mijn verlangen naar autonomie, naar zelfvoorziening. Zelf je elektriciteit opwekken, zelf in je watervoorraad voorzien, zelf je groenten kweken, zelf je brood bakken, dichter bij je werk wonen of thuis werken, zelf kaas maken, terug leren spinnen, terug de koeien zelf melken en vooral dichter bij de natuur leven. Zelfs als ik dit schrijf, merk ik dat ik bij het vorige stuk mij automatisch ‘opgefokt’ ging voelen en dat ik bij dit stuk ineens een ‘rust’ over mij voel neerdalen… Zou het hier misschien gaan om dingen die voor mijn leven essentieel zijn…???

In oktober praatte ik met mijn coach en hij zei me: “Je hebt teveel tijd om na te denken, lijkt het je niet wat om vrijwilligerswerk te gaan doen?” Mijn eerste reactie was: en wát moet ik dan gaan doen??? Hij zei dat ik eens moest rondkijken en dat ik dan misschien wel iets zou vinden dat bij me paste.Toevallig leende ik toen een Happinez van hem die er interessant uit zag. In dat boekje las ik een artikel over Michael Reynolds, Amerikaanse architect die het concept van earthships bedacht en er heel wat bouwde (zie ook: Garbage Warrior). Ik had al eens foto’s van earthships gezien zonder dat ik wist wat het eigenlijk waren. Ik vond ze wel mooi. Groot werd mijn enthousiasme toen ik ontdekte dat het zelfvoorzienende woningen waren die opgetrokken waren uit recyclagemateriaal (autobanden gevuld met aarde, lege flessen,…).  Naar aanleiding van dat artikel kwam ik op de website van Earthship Belgium terecht. Het verbaasde me niet te ontdekken dat earthships bouwen in België niet mag, vanwege allerlei absurde reglementeringen. Ze zochten nog vrijwilligers en dus heb ik me daar aangemeld als vrijwilliger. Het concept boeit me steeds meer en meer en het spijt me ook dat ik fysiek niet in staat ben (wegens de fibromyalgie) om bijvoorbeeld in het buitenland mee te gaan bouwen aan earthships, maar ik zou het zelf perfect zien zitten om in eentje te wonen, en neen dat hoeft écht niet in België te zijn :-p.

Een earthship voorziet zelf in zijn watervoorraad, elektriciteit, waterzuivering en is zo gebouwd dat je niet tot nauwelijks hoeft te verwarmen in de winter of te koelen in de zomer. Je hoeft dus geen aansluiting te hebben voor de waterleiding, geen elektriciteitsnet, geen riolering. Men denkt er ook steeds meer over om eartships te omringen met een gebied van permacultuur, waarbij men ‘samenwerkt met de natuur’ in plaats van tegen de natuur in te gaan. Men voorziet daarmee dan ook voor een groot deel in zijn eigen voeding. Zelf vind ik de vorm van earthships ook heel mooi. Hier dan ook enkele foto’s: Earthship Brighton, Earthship Zwolle, foto 3, foto 4 en een filmpje over de bouw van earthship Brighton.

En ja… ik weet het… Momenteel zit ik ook gevangen in een luxesituatie. Het is voor mij door de maatschappij mogelijk gemaakt  om te studeren, om nu te doen wat ik altijd al heb willen doen. Ik krijg een extra kans… maar dat geeft me een heel dubbel gevoel, want dat ‘voedt’ mijn ‘schuld’ ten opzichte van de maatschappij. Ik ben me daar terdege van bewust!!!  Ik zeg ook niet dat alles in onze wereld slecht is, dat hoor je mij ook helemaal niet beweren, maar het gaat volgens mij wel serieus de verkeerde richting uit. De overconsumptie leidt tot een gigantische afvalberg, we buiten de aarde uit, de ratrace maakt mensen ziek, we hollen onszelf gewoon voorbij,enzovoort!!!

Zo hebben we nu ook bio-voeding, maar hoe absurd is dat eigenlijk? In feite zou dat de standaard moeten zijn en niet een ‘extra iets’. In plaats van uit onze voeding belangrijke voedingsstoffen te halen, raken we vol suiker die overal in zit (en waar de consument ook niet om gevraagd heeft, maar ’t komt de fabrikant beter uit), worden we volgepropt met allerlei stoffen die qua voedingswaarde zo leeg zijn als maar zijn kan en verder proppen ze ons vol vet en zout. Nu ik meer let op wat ik eet, kan ik meer dan de helft van de supermarktrekken gewoon negeren. Dat is toch te gek om los te lopen! Op onze groenten en op ons fruit spuiten we de zotste stoffen het eerst om massaproductie te garanderen en om ze er ‘goed te laten uitzien’. En vitamines en mineralen? Oh ja, wacht, die hebben we ook nog nodig: even gauw naar de apotheek voor voedingssuplementen. Voor de vezels zullen we af en toe wel een paar kommen All-Bran eten… of ook nog een voedingssuplementje slikken. Ik vind dit alles gewoon waanzinnig en ecologie en zelfvoorziening zijn dan ook hot topics in mijn huidige bestaan geworden. Alles wat vroeger al latent aanwezig was, barst nu volop uit, als een vulkaan met een prop die die prop eindelijk eens uitgehoest heeft. Het is dus de laatste tijd heel druk in mijn hoofd. Ik heb veel om over na te denken. Zaken waarin ik nog positie moet innemen, zaken waaruit ik conclusies moet gaan trekken, keuzes gaan maken en noem maar op. Dit alles wordt ongetwijfeld vervolgd…

 Tot slot nog twee eigen foto’s van Earthship Zwolle:

binnenkant theehuis Earthship Zwolle

 

Earthship Zwolle

Fibromyalgie (2)

YES!!! YES!!! YES!!! I DID IT!!! Het is gelukt!!! Voor diegenen die niet direct mee zijn, zie ook Fibromyalgie (1), mijn eerdere post van vandaag. Twee posts op 1 avond is op zich ook wel uitzonderlijk, maar nu moet ik toch wel even de euforie uitzingen (danspas danspas ).

Zoals ik al zei, voelde ik de fibropijn na een tijd niet meer omdat ik die verdrongen had. Alleen bij aanraking (massage of druk) of bij relaxatie-oefeningen kon ik de pijn voelen. Ik vond het altijd zo frustrerend om relaxatie-oefeningen te doen. Ik moest mijn spanning wel kwijt geraken, maar elke keer opnieuw kwam de pijn opzetten en kon ik voelen hoe gespannen ik was.  Een weldadig zwaar en ontspannen gevoel… dat bestond alleen nog maar in mijn verre herinnering, want daar kwam ik nooit meer toe. Toch wist ik dat ik die relaxatie-oefeningen nodig had om vooruit te komen, om de overbelasting te voorkomen of in te dijken en om de band met mijn lichaam te herstellen.  Zoals gezegd was de pijn soms onhoudbaar. Dan brak ik de oefening af en binnen de vijf minuten na het stoppen met die relaxatie-oefening was de pijn dan terug weg. Handig, dat wel, maar zo zou ik er nooit ‘uit’ geraken… dus droomde ik er van om ooit ‘door die pijn te geraken’, om verder dan de pijn te kunnen gaan tot een pijnloos, weldadig gevoel van ontspanning dat ik zo goed kende van in mijn tienerjaren. Jarenlang heb ik geloofd dat dit ooit zou kunnen, dat die dag ooit zou komen, maar ik wist bij god niet wat ik ervoor moest doen. Wat kon ik méér doen??? Kon iemand mij daar maar eens op antwoorden…

Nu ben ik al maandenlang bezig met affirmaties en proberen meer te ontspannen, hoe moeilijk dit soms ook is voor mij. Zo herhaal ik talloze keren per dag tegen mezelf: “ik ben gezond, energiek en ontspannen”. Als ik bij mezelf denk ‘…en ontspannen’ dan voel ik hoe ik bijna automatisch alles los laat en ik effectief minder gespannen ben. Het heeft echter een hele tijd geduurd voor dit zo begon te werken. Ik vermoed dat dit ertoe bijgedragen heeft dat ik daarom de pijn terug ben gaan voelen. Ik had nooit verwacht dat affirmaties zo’n effect zouden kunnen hebben. Toen ik er jaren geleden voor het eerst over hoorde, leek het me maar een absurd gedoe. Dat was toch niks anders dan ‘jezelf wat wijsmaken, niet?’ Zo zag ik dat toen. Ik kon me onmogelijk voorstellen dat zoiets zou ‘werken’.

Toen ik vanavond een mail naar een goeie vriend aan het schrijven was, begon het me ineens te dagen dat ik iets met mijn pijn moest gaan doen. Dit was niet voor niets de dag met de meeste pijn in maanden. Misschien was dit wel DE gelegenheid om eens een relaxatie-oefening te doen en te zien waar ik kon geraken. Aanvankelijk heb ik geaarzeld. Ik dacht bang bij mezelf: stel dat het NOG meer pijn gaat doen. Daar zat ik nu ook niet echt op te wachten. Ik voelde me echt wel een held op sokken . Anderzijds dacht ik ook: ach, wat ben ik er aan kwijt? Als het te erg wordt, stop ik er gewoon mee.

Ik zette ‘De genezende waterval’ op, eigenlijk een geleide visualisatie. In mijn hoofd was het echter zo immens druk dat ik mijn aandacht er onmogelijk bij kon houden. Ik miste een groot deel, maar wel merkte ik dat mijn armen opmerkelijk minder gespannen waren en de pijn soms WEG ging in plaats van erger te worden… zou het dan toch??? Ineens had ik een lumineus idee: Metallic Rain!! Zowat alle cellen in mijn lichaam kennen het nummer Metallic Rain van Vangelis. http://www.youtube.com/watch?v=krwZSbNwEs8 Ik heb mezelf in mijn ‘jonge jaren’ zowat geconditioneerd om te ontspannen op deze muziek.

Sinds ik rond mijn 15^e Vangelis en Jean Michel Jarre ontdekte en boeken las over autogene training en zelfhypnose, begon ik te experimenteren met wat ik ‘relaxatie-oefeningen’ noemde. Soms fantaseerde ik er hele ruimtereizen bij, zag ik mezelf door de ruimte dansen, zweven en springen van de ringen van Saturnus tot de rode vlek van Jupiter en verder.  Dit zorgde na een tijd voor zalige trances, tot twee keer toe zelfs met een ware bewustzijnsverandering, waarbij ik het gevoel had compleet één te zijn met de muziek. Ik dacht muziek. Ik was muziek. Mijn lichaam was dan zwaar en ontspannen en mijn geest werd er euforisch van. Ik heb nooit de behoefte gehad om met drugs te experimenten, ik had mijn geest en muziek… (het voordeel van zintuiglijke overexcitability).  Bij die trances had ik achteraf het gevoel alsof ik de hele wereld zou kunnen optillen op mijn pinkje. Ik was er heel bedreven in en merkte dat ik mezelf eigenlijk had geconditioneerd. Meestal gebruikte ik ook dezelfde muziek: Alpha, Pulstar, Spiral van Vangelis en dergelijke. En later de geweldige CD Direct met mijn favoriete nummer Metallic Rain. Als ik die muziek hoor, ga ik al als vanzelf ontspannen en/of fladderen mijn gedachten weg naar paradijslijke oorden. Het lijkt wel of elke toon van dat nummer elke vezel van mijn lichaam weet te beroeren. Helaas heb ik die muziek lang niet meer gehoord of gebruikt voor ontspanningsdoeleinden.

Het was dus een lumineus idee: Metallic Rain op hoog volume (met hoofdtelefoon uiteraard, heeft ook meer effect) en op repeat. Dan de zetel in onder een lekker warm deken. En ja hoor, al gauw voelde ik geen pijn meer in mijn armen en werden deze zwaar en warm. Ik kon wel huilen van geluk. Hier heb ik jaren van gedroomd!!! Zonder te weten hoe ik er moest geraken, ben ik er geraakt. Ik heb het ongeveer drie kwartier vol gehouden. Vond het zo zalig om die pijn even niet meer te moeten voelen en nog eens echte ontspanning te voelen. Alleen in mijn rug kon ik de spanning nog wel voelen. Het deed niet pijn, maar mijn ruggengraat leek wel uit marmer gebeiteld tot mijn nekwervels toe. Deze spanning heb ik ongeveer tot de helft kunnen reduceren, maar mijn nek en rug zijn altijd moeilijke punten geweest bij relaxatie-oefeningen, dat was in mijn tienertijd zelfs al zo.  Nu is het omgekeerde het geval: als ik stop met de relaxatie voel ik de pijn weer ten volle. Wel heb ik de indruk dat door 45 min lang ontspannen te zijn, de pijn wat gezakt is. Het is houdbaarder dan eerder op de dag. Dit vraagt dus om herhaling

Ik vind deze oefening dan ook een buitengewoon schitterende prestatie. Alsook een ongelooflijke beloning voor mijn harde werk van de voorbije weken. Het geeft hoop en heel veel moed. Ik kruip dan nu ook als een heel gelukkig mens in mijn bed